DZIAŁ 81

POZOSTAŁE METALE NIESZLACHETNE; CERMETALE; ARTYKUŁY Z TYCH MATERIAŁÓW

Uwaga do podpozycji
  1. W niniejszym dziale ma zastosowanie uwaga 1 do działu 74, uwzględniając istniejące różnice, definiująca „sztaby i pręty”, „kształtowniki”, „drut” oraz „blachy grube, blachy cienkie, taśmę i folię”.

 


 


UWAGI OGÓLNE

Niniejszy dział jest ograniczony do następujących metali nieszlachetnych, ich stopów oraz wyrobów z nich, które nie bardziej szczegółowo objęte gdzie indziej w nomenklaturze:

(A)Wolframu (pozycja 8101), molibdenu (pozycja 8102), tantalu (pozycja 8103), magnezu (pozycja 8104), kobaltu, włączając kamienie kobaltu i inne produkty pośrednie hutnictwa kobaltu (pozycja 8105), bizmutu (pozycja 8106), kadmu (pozycja 8107), tytanu (pozycja 8108), cyrkonu (pozycja 8109), antymonu (pozycja 8110) oraz manganu (pozycja 8111).

(B)Berylu, chromu, germanu, wanadu, galu, hafnu, indu, niobu, renu i talu (pozycja 8112).

Niniejszy dział obejmuje także cermetale (pozycja 8113).

Metale nieszlachetne nie objęte niniejszym działem lub poprzednimi działami sekcji XV klasyfikowane są do działu 28.

Większość metali klasyfikowanych do niniejszego działu wykorzystuje się w głównie w postaci stopów lub węglików, rzadziej zaś w stanie czystym. Klasyfikację tego rodzaju stopów prowadzi się zgodnie z regułami ustalonymi w uwadze 5. do sekcji XV. Węgliki metali są z niniejszego działu wyłączone.

***

Klasyfikację wyrobów złożonych objaśniono w Uwagach ogólnych Not wyjaśniających do sekcji XV.

Uwaga 8 do sekcji XV definiuje „odpady i złom” oraz „proszki”.


 


8101-Wolfram i artykuły z wolframu, włączając odpady i złom.

8101 10-Proszki

-Pozostałe:

8101 94- -Wolfram nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie

8101 96- -Drut

8101 97- -Odpady i złom

8101 99- -Pozostałe

Wolfram otrzymuje się głównie z dwóch rud: wolframitu (wolframian żelaza i manganu) i szelitu (wolframian wapnia). Rudy przetwarzane są na tlenek, który następnie redukuje się przy użyciu wodoru w piecach elektrycznych lub za pomocą aluminium lub węgla w tyglach ogrzanych do wysokiej temperatury. Sproszkowany metal uzyskany w wyniku tych procesów jest następnie prasowany w bloki lub sztaby, spiekane w atmosferze wodoru w piecach elektrycznych. Sztaby te są następnie młotkowane i wreszcie walcowane lub ciągnione w celu wytworzenia blach, prętów o mniejszym przekroju lub drutu.

Wolfram jest metalem o barwie szarostalowej, dużej gęstości właściwej i wysokiej temperaturze topnienia. Jest on kruchy, twardy i odporny na korozję.

Wolfram służy do produkcji żarników do lamp żarowych i lamp radiowych, elementów grzejnych do pieców elektrycznych, antykatod do lamp rentgenowskich, styków elektrycznych, sprężyn niemagnetycznych do elektrycznych przyrządów pomiarowych lub zegarków, siatek (krzyży pajęczych) do teleskopów; wolfram jest również stosowany do wyrobu elektrod do spawania łukowego w atmosferze wodoru itp.

Jednakże wolfram (zazwyczaj w postaci żelazowolframu, zobacz dział 72) głównie jest używany do wyrobu stali specjalnych, jak również węglików wolframu.

***

Główne stopy wolframu, które zgodnie z uwagą 5. do sekcji XV mogą być objęte niniejszym działem, są wytwarzane w procesie spiekania. Są to:

(1)Stopy wolframu z miedzią (np. na styki elektryczne).

(2)Stopy wolframu z niklem i miedzią używane do wyrobu ekranów rentgenowskich, niektórych części samolotowych itp.

***

Wolfram jest klasyfikowany do niniejszej pozycji, jeżeli występuje w postaci:

(A)Proszków;

(B)Metalu nieobrobionego, np. w postaci bloków, wlewków, spiekanych sztab i prętów lub odpadów i złomu (jeżeli chodzi o ten ostatni zobacz Noty wyjaśniające do pozycji 7204);

(C)Metalu obrobionego, np. walcowanych lub ciągnionych prętów, kształtowników, płyt i blach, taśmy lub drutu;

(D)Wyrobów nieobjętych uwagą 1. do sekcji XV lub objętych działem 82. lub 83., lub bardziej szczegółowo określonych gdzie indziej w nomenklaturze. Większość wyrobów z wolframu, z wyjątkiem sprężyn, jest faktycznie klasyfikowana do sekcji XVI lub XVII; na przykład kompletny zestyk elektryczny jest klasyfikowany do działu 85. podczas, gdy płytka wolframowa używana do produkcji tego zestyku jest klasyfikowana do niniejszej pozycji.

Z niniejszej pozycji wyłączone są węgliki wolframu np. używane do wyrobu płytek na ostrza narzędzi skrawających lub matryc. Węglik ten jest klasyfikowany w następujący sposób:

(a)Proszek niezmieszany do pozycji 2849.

(b)Gotowe, lecz niespiekane mieszanki (np. zmieszane z węglikami molibdenu lub tantalu, ze spoiwem lub bez niego) do pozycji 3824.

(c)Płytki, pręciki, końcówki i podobne elementy do narzędzi, spiekane, lecz nie zamontowane, do pozycji 8209 (zobacz odpowiadające Noty wyjaśniające).

 


 


8102-Molibden i artykuły z molibdenu, włączając odpady i złom.

8102 10-Proszki

-Pozostałe:

8102 94- -Molibden nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie

8102 95- -Sztaby i pręty, inne niż te otrzymane przez zwykłe spiekanie, kształtowniki, blachy grube, cienkie, taśma i folia

8102 96- -Drut

8102 97- -Odpady i złom

8102 99- -Pozostałe

Molibden otrzymuje się głównie z rud molibdenitu (siarczek molibdenu) i wulfenitu (molibdanian ołowiu), które wzbogaca się w procesie flotacji, przetwarza na tlenek, a następnie redukuje do czystego metalu.

Metal jest otrzymywany albo w stanie zbitym, nadającym się do walcowania, ciągnienia itp., albo w postaci proszku, który można spiekać podobnie jak wolfram (zobacz Noty wyjaśniające do pozycji 8101).

Molibden w postaci zbitej jest z wyglądu podobny do ołowiu, lecz jest niezwykle twardy i topi się w wysokiej temperaturze. Jest kowalny i odporny na korozję w normalnej temperaturze.

Molibden jest używany (jako metal lub żelazostop objęty działem 72.) do wyrobu stali stopowych. Molibden jest także używany do wyrobu wsporników podtrzymujących żarniki żarówek elektrycznych, siatek lamp elektronowych, elementów grzejnych do pieców elektrycznych, prostowników i styków elektrycznych. Jest on także stosowany w stomatologii oraz jako zamiennik platyny w jubilerstwie, ponieważ nie matowieje.

Powszechnie używane stopy molibdenu nie zawierają dominującej ilości tego metalu i w efekcie są wyłączone z niniejszej pozycji, zgodnie z uwagą 5 do sekcji XV.

Ponieważ metalurgia molibdenu jest podobna do metalurgii wolframu, druga część Not wyjaśniających do pozycji 8101 (dotycząca handlowych postaci metalu oraz klasyfikacji węglika) ma zastosowanie do niniejszej pozycji, z uwzględnieniem istniejących różnic.

 


 


8103-Tantal i artykuły z tantalu, włączając odpady i złom.

8103 20-Tantal nieobrobiony plastycznie, włączając sztaby i pręty otrzymane przez zwykłe spiekanie; proszki

8103 30-Odpady i złom

8103 90-Pozostałe

Tantal otrzymuje się głównie z rud tantalitu i niobitu (kolumbitu) (pozycja 2615) przez redukcję tlenku lub elektrolizę stopionego fluorku potasu-tantalu.

Tantal uzyskuje się w postaci zbitego metalu lub proszku, przeznaczonego do spiekania, podobnie jak wolfram lub molibden.

Tantal w postaci proszku jest czarny, w innych zaś postaciach biały (polerowany) lub stalowoniebieski (niepolerowany). W stanie czystym tantal jest bardzo ciągliwy i kowalny. Odznacza się niezwykłą odpornością na korozję, włączając działanie większości kwasów.

Tantal jest używany do wyrobu węglików oraz (jako żelazotantalu, zobacz dział 72) stali stopowych. Jest on także używany do wyrobu siatek i anod lamp elektronowych, prostowników, tygli, wymienników ciepła i innej aparatury chemicznej, dysz przędzalniczych do włókien sztucznych, przyrządów dentystycznych i narzędzi chirurgicznych. Jest on również używany w chirurgii do łączenia kości itp. oraz do wyrobu pochłaniaczy gazów (tzw. getterów) w lampach elektronowych.

Stopy tantalu, które mogą być klasyfikowane do niniejszej pozycji zgodnie z uwagą 5 do sekcji XV, obejmują stopy tantalu z wolframem o dużej zawartości tantalu, używane na przykład do produkcji lamp elektronowych.

Niniejsza pozycja obejmuje tantal we wszystkich postaciach tzn. proszek, bloki, odpady i złom, sztaby, drut, włókna, blachy, taśmę, folię, kształtowniki, rury i inne wyroby (np. sprężyny i tkaninę drucianą), nieobjęte bardziej szczegółowo w innej części nomenklatury.

Klasyfikacja węglika tantalu jest analogiczna do klasyfikacji węglika wolframu (zobacz Noty wyjaśniające do pozycji 8101).

 


 


8104-Magnez i artykuły z magnezu, włączając odpady i złom.

-Magnez nieobrobiony plastycznie:

8104 11- -Zawierający co najmniej 99,8 % masy magnezu

8104 19- -Pozostały

8104 20-Odpady i złom

8104 30-Opiłki, wióry i granulki, sortowane według rozmiaru; proszki

8104 90-Pozostałe

Magnez otrzymuje się z różnych surowców, z których prawie wszystkie klasyfikowane są nie do działu 26 (rudy), lecz do działu 25. lub 31., np. dolomit (pozycja 2518), magnezyt (pozycja 2519) i karnalit (pozycja 3104). Jest on również wydobywany z wody morskiej lub naturalnych solanek (pozycja 2501) oraz ługów zawierających chlorek magnezu.

W pierwszym stadium przemysłowej produkcji magnezu wytwarzany jest chlorek lub tlenek magnezu (magnezja), metodami zależnymi od rodzaju surowca. Wytwarzanie czystego metalu opiera się zatem zwykle na jednej z dwóch reakcji:

(A)Elektroliza stopionego chlorku magnezu zmieszanego z topnikami w postaci chlorków lub fluorków metali alkalicznych. Magnez gromadzi się na powierzchni kąpieli wokół katod, chlor zaś jest wydzielany na anodach.

(B)Redukcja termiczna tlenku magnezu za pomocą węgla, żelazokrzemu, węglika krzemu, węglika wapnia, aluminium itp. Wysoka temperatura reakcji powoduje parowanie metalu, który, po szybkim ochłodzeniu, skrapla się w stanie bardzo czystym.

Metal otrzymywany w procesie elektrolizy wymaga zwykle dalszej rafinacji. Magnez otrzymywany w procesie redukcji termicznej jest zwykle tak czysty, że może być topiony i odlewany w postaci wlewków bez dalszej rafinacji.

***

Magnez jest srebrzystobiałym metalem podobnym do aluminium, lecz jeszcze lżejszym od niego. Można go polerować na wysoki połysk, który jednak szybko znika na powietrzu wskutek wytwarzania się warstwy tlenku na powierzchni metalu. Warstwa ta chroni metal przed dalszą korozją. Drut, taśma, folia i proszek magnezowy spalają się gwałtownie, dając oślepiające światło; należy obchodzić się z nimi z zachowaniem maksymalnej ostrożności. Mieszanina drobnego proszku magnezu i powietrza ma właściwości wybuchowe.

***

Magnez niestopowy jest używany do wyrobu wielu związków chemicznych, jako czynnik odtleniający i odsiarczający w hutnictwie (np. w produkcji żelaza, miedzi, niklu i ich stopów), w pirotechnice itp.

Czysty metal ma słabe właściwości mechaniczne, lecz z innymi pierwiastkami tworzy stopy o wysokiej wytrzymałości, które można walcować, kuć, wyciskać i odlewać, dzięki czemu znajdują liczne zastosowania w przemyśle metali lekkich.

***

Główne stopy magnezu, które zgodnie z postanowieniami uwagi 5. do sekcji XV (zobacz Uwagi ogólne Not wyjaśniających do tej sekcji) mogą być klasyfikowane do niniejszego działu, to:

(1)Stopy magnezu z aluminium lub magnezu z aluminium i cynkiem, często zawierające mangan; są to stopy o podstawie magnezowej typu elektronu.

(2)Stopy magnezowo-cyrkonowe często z dodatkiem cynku.

(3)Stopy magnezowo-manganowe lub magnezu z cerem.

Lekkość, wytrzymałość i odporność na korozję wymienionych wyżej stopów sprawia, że znajdują one zastosowanie w przemyśle lotniczym (np. na bloki silników, koła, gaźniki, podstawy iskrowników, zbiorniki banzyny lub ropy naftowej), w przemyśle samochodowym; w konstrukcjach budowlanych; do wyrobu części maszyn i akcesoriów, zwłaszcza przy budowie maszyn dla przemysłu włókienniczego (wrzeciona, cewki, nawijacze itp.), obrabiarek, maszyn do pisania, pił łańcuchowych, kosiarek do trawników, drabinek lub wyposażenia transportu wewnętrznego, płyt do litografii itp.

***

Na klasyfikację wyrobów z magnezu nie wpływają obróbki w rodzaju opisanych w Uwagach ogólnych Not wyjaśniających do działu 72., mające na celu poprawę właściwości, wyglądu itp. cech metalu.

Niniejsza pozycja obejmuje:

(1)Magnez nieobrobiony w postaci wlewków, prętów karbowanych, płyt, pałeczek, miazgi, kostek, kęsów oraz podobnych postaci. Produkty te są na ogół przeznaczone do walcowania, ciągnienia, wyciskania, kucia lub do odlewania wyrobów gotowych.

(2)Odpady i złom magnezu. Noty wyjaśniające do pozycji 7204 ma zastosowanie do niniejszej pozycji, z uwzględnieniem istniejących różnic.

Grupa ta obejmuje opiłki, wióry z toczenia i granulki, które nie zostały rozdzielone lub posortowane według rozmiarów. Opiłki, wióry z toczenia i granulki, które zostały rozdzielone lub posortowane według rozmiarów opisano w grupie (3) poniżej.

(3)Sztaby, pręty, kształtowniki, płyty, blachy i taśma, folia, drut, rury i przewody rurowe, profile drążone, proszki i płatki, opiłki, wióry z toczenia i granulki o jednorodnej wielkości.

Grupa ta obejmuje następujące handlowe postacie magnezu:

(a)Produkty (tzn. sztaby kute, pręty, kształtowniki, drut, płyty, blachę, taśmę i folię) uzyskane w procesie walcowania, ciągnienia, wyciskania, kucia itp., produkty objęte grupą (1) powyżej; rury i przewody rurowe oraz profile drążone (zobacz odpowiednie Noty wyjaśniające do pozycji obejmujących podobne wyroby z innych metali).

Wyroby te stosuje się wtedy, gdy wymagany jest metal odznaczający się zarówno lekkością, jak i wytrzymałością (zobacz powyżej).

(b)Opiłki, wióry z toczenia i granulki o jednorodnej wielkości oraz wszystkie typy proszków i płatków. Produkty te są używane w pirotechnice (ognie sztuczne, race itp.), jako czynniki redukujące w procesach chemicznych lub metalurgicznych itp. Opiłki, wióry z toczenia i granulki są specjalnie produkowane i sortowane tak, aby można je było stosować do wymienionych celów.

(4)Pozostałe artykuły.

Grupa ta obejmuje wszystkie wyroby z magnezu nieobjęte poprzednimi grupami, nieobjęte uwagą 1. do sekcji XV, nieobjęte działem 82. lub 83., lub też nieobjęte bardziej szczegółowo gdzie indziej w nomenklaturze.

Ponieważ magnez jest głównie używany do produkcji części samolotów, pojazdów oraz maszyn (zobacz powyżej), większość wyrobów z magnezu jest klasyfikowana gdzie indziej (w szczególności do sekcji XVI oraz XVII).

Wyroby tu klasyfikowane obejmują:

(a)Konstrukcje i elementy konstrukcji.

(b)Zbiorniki, kadzie i podobne pojemniki, niewyposażone w urządzenia mechaniczne lub termiczne oraz beczki, bębny i bańki.

(c)Tkaninę drucianą.

(d)Śruby, nakrętki, wkręty itp.

Z niniejszej pozycji wyłączony jest żużel, popiół i pozostałości z produkcji magnezu (pozycja 2620).

°°°

Noty wyjaśniające do podpozycji

Podpozycje 8104 11 i 8104 19

Niniejsze podpozycje obejmują również wlewki i podobne postacie nieobrobione, odlewane z przetopionych odpadów i złomu magnezu.

 


 


8105-Kamienie kobaltowe i pozostałe produkty pośrednie hutnictwa kobaltu; kobalt i artykuły z kobaltu, włączając odpady i złom.

8105 20-Kamienie kobaltowe i pozostałe produkty pośrednie hutnictwa kobaltu; kobalt nieobrobiony plastycznie; proszki

8105 30-Odpady i złom

8105 90-Pozostałe

Kobalt otrzymuje się głównie z następujących rud: heterogenitu (uwodniony tlenek kobaltu), linneitu (siarczek kobaltu i niklu) oraz smaltynu (arsenek kobaltu). Podczas stapiania rud siarczkowych i arsenkowych powstają kamienie kobaltu i inne produkty pośrednie. Po przeróbce, mającej na celu wyeliminowanie (oddzielenie) innych metali, otrzymuje się tlenek kobaltu, poddawany następnie redukcji przy użyciu węgla, aluminium itp. Metal wydobywa się także w procesach elektrolitycznych oraz przez przeróbkę pozostałości z procesu rafinacji miedzi, niklu, srebra itp.

Kobalt jest srebrzystym metalem, odpornym na korozję, twardszym od niklu i najbardziej magnetycznym z metali nieżelaznych.

W stanie czystym używany jest do powlekania innych metali (przez osadzanie elektrolityczne), jako katalizator, jako spoiwo w produkcji narzędzi skrawających z węglików metali, jako składnik magnesów kobaltowo-samarowych lub niektórych stali stopowych itp.

Istnieje wiele stopów kobaltu; te, które mogą być klasyfikowane do niniejszej pozycji zgodnie z uwagą 5. do sekcji XV, obejmują:

(1)Grupę stopów kobaltu, chromu i wolframu („stellity”) (często z domieszką innych pierwiastków). Są one używane do wyrobu zaworów, gniazd zaworowych, narzędzi itp. ze względu na odporność na zużycie mechaniczne i korozję w wysokiej temperaturze.

(2)Stopy kobaltu, żelaza i chromu, np. stopy o małej rozszerzalności cieplnej i stopy silnie magnetyczne.

(3)Stopy kobaltu, chromu i molibdenu, stosowane w silnikach odrzutowych.

Niniejsza pozycja obejmuje kamienie kobaltu, pozostałe produkty pośrednie hutnictwa kobaltu oraz kobalt pod wszelkimi postaciami, np. wlewki, katody, granulki, proszki, odpady i złom oraz wyroby nieobjęte innymi pozycjami.

 


 


8106-Bizmut i artykuły z bizmutu, włączając odpady i złom.

Metal ten występuje w stanie rodzimym, lecz jest głównie otrzymywany przez rafinację pozostałości ołowiu, miedzi itp. lub z rud siarczkowych lub węglanowych (np. bizmutynu lub bizmutytu).

Bizmut jest białym metalem o czerwonawym zabarwieniu, kruchym, trudno obrabialnym i złym przewodnikiem ciepła i elektryczności.

Stosowany jest w aparaturze naukowej i do wyrobu preparatów chemicznych dla przemysłu farmaceutycznego.

Bizmut tworzy łatwotopliwe stopy (niektóre o temperaturze topnienia poniżej 100 C), z których mogą być klasyfikowane do niniejszej pozycji, zgodnie z uwagą 5. do sekcji XV:

(1)Stopy bizmutu z ołowiem i cyną (czasami z kadmem itp.) (np. stopy Darceta, Lipowitza, Newtona lub Wooda), stosowane jako luty, stopy odlewnicze, elementy topliwe (bezpieczniki) systemów przeciwpożarowych, kotłów itp.

(2)Stopy bizmutu z indem, ołowiem, cyną i kadmem, używane do sporządzania odlewów chirurgicznych.

 


 


8107-Kadm i artykuły z kadmu, włączając odpady i złom.

8107 20-Kadm nieobrobiony plastycznie; proszki

8107 30-Odpady i złom

8107 90-Pozostałe

Kadm otrzymuje się głównie z pozostałości z procesów ekstrakcji cynku, miedzi lub ołowiu, zwykle przez destylację lub elektrolizę.

Kadm jest z wyglądu podobny do cynku, lecz miększy.

Jest on szeroko stosowany do pokrywania innych metali (przez natryskiwanie lub osadzanie elektrolityczne), jako czynnik odtleniający w produkcji miedzi, srebra, niklu itp.

Ze względu na bardzo wysoki stopień pochłaniania wolnych neutronów, kadm jest również stosowany do wyrobu ruchomych prętów kontrolnych do reaktorów jądrowych.

Główne stopy kadmu, które mogą być klasyfikowane do niniejszej pozycji zgodnie z uwagą 5. do sekcji XV, to stopy kadmu z cynkiem, używane do ogniowego wytwarzania powłok antykorozyjnych oraz jako luty twarde i miękkie.

Inne stopy zawierające te same metale (np. niektóre stopy łożyskowe) mogą jednak być wyłączone.

 


 


8108-Tytan i artykuły z tytanu, włączając odpady i złom.

8108 20-Tytan nieobrobiony plastycznie; proszki

8108 30-Odpady i złom

8108 90-Pozostałe

Tytan otrzymuje się przez redukcję rud tlenkowych (rutylu i brukitu) oraz ilmenitu (tytanianu żelazawego). W zależności od rodzaju procesu technologicznego, metal może być otrzymywany w postaci zbitej, jako proszek przeznaczony do spiekania (jak w przypadku wolframu), jako żelazotytan (dział 72) lub jako węglik tytanu.

Tytan w stanie zbitym jest biały i błyszczący, a w postaci proszku jest ciemnoszary. Metal ten jest odporny na korozję; w stanie zanieczyszczonym jest on także twardy i kruchy.

Żelazotytan i żelazokrzemotytan (dział 72) są używane w metalurgii stali; sam metal służy także jako składnik stopów aluminium, miedzi, niklu itp.

Tytan jest głównie wykorzystywany w przemyśle lotniczym, w budownictwie okrętowym, do budowy np. zbiorników, mieszadeł, wymienników ciepła, zaworów i pomp dla przemysłu chemicznego, w instalacjach odsalania wody morskiej i do budowy siłowni jądrowych.

Niniejsza pozycja obejmuje tytan we wszystkich postaciach: w szczególności gąbczasty, wlewki, proszek, anody, sztaby i pręty, płyty i blachy, odpady i złom oraz produkty, inne niż wyroby objęte innymi działami nomenklatury (ogólnie sekcja XVI lub XVII), jak wirniki helikopterów, łopaty śmigieł, pompy lub zawory.

Klasyfikacja węglików jest zgodna z klasyfikacją węglików wolframu (zobacz Noty wyjaśniające do pozycji 8101).

 


 


8109-Cyrkon i artykuły z cyrkonu, włączając odpady i złom.

8109 20-Cyrkon nieobrobiony plastycznie; proszki

8109 30-Odpady i złom

8109 90-Pozostałe

Cyrkon otrzymuje się z rudy krzemianowej, cyrkonowej, przez redukcję tlenku, chlorku itp. lub przez elektrolizę.

Jest on szarym, kowalnym i ciągliwym metalem.

Cyrkon wykorzystuje się w lampach błyskowych, do wyrobu pochłaniaczy gazów (getterów) w lampach elektronowych itp. żelazocyrkon (dział 72) jest używany w metalurgii stali, sam zaś metal jest używany jako składnik stopów niklu itp.

Cyrkon, sam lub w postaci stopu z cyną jest stosowany do wyrobu koszulek prętów paliwowych reaktorów jądrowych oraz konstrukcji w siłowniach jądrowych. Stopy cyrkonu z plutonem i cyrkonu z uranem są stosowane jako paliwo jądrowe. Używając cyrkonu w technice jądrowej należy go najpierw oczyścić tak, by zawierał jedynie śladowe ilości hafnu.

 


 


8110-Antymon i artykuły z antymonu, włączając odpady i złom.

8110 10-Antymon nieobrobiony plastycznie; proszki

8110 20-Odpady i złom

8110 90-Pozostałe

Antymon uzyskuje się głównie ze stybnitu, czyli antymonitu (siarczku antymonu) w następujących procesach:

(1)Przez wzbogacanie i nawadnianie w celu uzyskania tzw. surowego antymonu „crude antimony”, będącego w rzeczywistości surowym siarczkiem, klasyfikowanym do pozycji 2617.

(2)Przez stapianie w celu uzyskania zanieczyszczonego antymonu „singles” (regulus).

(3)Przez dalsze stapianie w celu uzyskania form pośrednich „star bowls”, dających po rafinacji metal w najczystszej postaci „star antymony” lub „French metal”.

Antymon jest błyszczącym, białym metalem o niebieskawym zabarwieniu, kruchym i łatwym do sproszkowania.

Czysty antymon ma niewiele zastosowań. Używa go się jednak w postaci stopu, zwłaszcza z ołowiem i cyną, którym nadaje twardość. Uzyskuje się w ten sposób stopy łożyskowe, drukarskie i inne stopy odlewnicze, stop na naczynia, metal Britannia itp. (zobacz działy 78. i 80., do których te stopy są normalnie klasyfikowane ze względu na dominujący udział ołowiu lub cyny).

 


 


8111-Mangan i artykuły z manganu, włączając odpady i złom.

Mangan otrzymuje się przez redukcję rud tlenkowych (piroluzytu, braunitu i manganitu). Otrzymuje się go również w procesie elektrolizy.

Metaliczny mangan, który jest różowo-szary, twardy i kruchy, rzadko jest wykorzystywany w tej postaci.

Jest on jednak składnikiem surówki zwierciadlistej, żelazomanganu, krzemomanganu oraz niektórych żeliw i stali stopowych; produkty te są normalnie klasyfikowane do działu 72., lecz żelazomangan i krzemomangan mogą czasem być klasyfikowane do niniejszej pozycji, jeżeli zawartość żelaza jest bardzo mała (patrz uwaga 1 (c) do działu 72.). Mangan tworzy także stopy z miedzią, niklem, aluminium itp.

 


 


8112-Beryl, chrom, german, wanad, gal, hafn, ind, niob, ren i tal oraz artykuły z tych metali, włączając odpady i złom.

-Beryl:

8112 12- -Nieobrobiony plastycznie; proszki

8112 13- -Odpady i złom

8112 19- -Pozostałe

-Chrom:

8112 21- -Nieobrobiony plastycznie; proszki

8112 22- -Odpady i złom

8112 29- -Pozostałe

-Tal:

8112 51- -Nieobrobiony plastycznie; proszki

8112 52- -Odpady i złom

8112 59- -Pozostałe

-Pozostałe:

8112 92- -Nieobrobione plastycznie; odpady i złom; proszki

8112 99- -Pozostałe

(A) BERYL

Beryl otrzymuje się prawie wyłącznie z berylu, tzn. glinokrzemianu berylu, który jest klasyfikowany do pozycji 2617, z wyjątkiem gdy ma on postać kamienia szlachetnego (np. szmaragdu) (dział 71).

Główne przemysłowe metody wydobycia tego metalu to:

(1)Elektroliza w wysokiej temperaturze mieszaniny tlenofluorku berylowego (wytwarzanego z rudy) i innych fluorków (barowego itp.). Rolę anody pełni tygiel grafitowy, metal zaś zbiera się na żelaznej katodzie, chłodzonej wodą.

(2)Redukcja fluorku berylowego przy użyciu magnezu.

***

Beryl jest metalem stalowoszarym, bardzo lekkim i twardym, lecz niezwykle kruchym. Może być walcowany lub ciągniony tylko w specjalnych warunkach.

***

Beryl w stanie czystym jest używany do wyrobu okienek lamp rentgenowskich, jako składnik reaktorów jądrowych, w przemyśle lotniczym i kosmicznym, w przemyśle zbrojeniowym, do wyrobu elementów cyklotronów, elektrod lamp neonowych itp. oraz jako czynnik odtleniający w hutnictwie.

Jest on także stosowany jako składnik wielu stopów, np. stali (stal sprężynowa itp.), miedzi (np. miedź berylowa stosowana do wyrobu sprężyn, części zegarów i zegarków narzędzi itp.) oraz niklu. Stopy te są jednak klasyfikowane odpowiednio do działu 72., 74. lub 75., ponieważ zawierają tylko niewielkie ilości berylu.

Niniejsza pozycja obejmuje beryl we wszystkich postaciach, tzn. metal nieobrobiony (bloki, bryłki, kostki itp.), wyroby (sztaby, pręty, drut, blachy itp.) oraz artykuły z niego. Produkty przekształcone w możliwe do identyfikacji wyroby, jak np. części maszyn, przyrządów itp., są jednak wyłączone (patrz w szczególności działy 85. i 90.).

(B) CHROM

Chrom uzyskuje się głównie z chromitu (żelaziaka chromowego), który przetwarza się na sześciotlenek, poddawany następnie redukcji w celu uzyskania czystego metalu.

Chrom nie polerowany jest stalowoszary, po wypolerowaniu zaś staje się biały i błyszczący. Jest bardzo twardy i odporny na korozję, lecz niezbyt kowalny i ciągliwy.

Czysty chrom jest używany do powlekania różnych wyrobów z innych metali (chromowanie elektrolityczne). Jego głównym zastosowaniem (zwykle w postaci żelazochromu, patrz dział 72) jest produkcja stali nierdzewnych. Większość stopów tego metalu (np. z niklem lub kobaltem) jest jednak wyłączona z niniejszej pozycji, zgodnie z uwagą 5. do sekcji XV.

Niektóre stopy chromu są używane w silnikach odrzutowych, do wyrobu rurek ochronnych elementów grzejnych itp.

(C) GERMAN

German otrzymuje się z pozostałości z produkcji cynku, z germanitu (germanosiarczku miedzi) oraz pyłów spalinowych gazowni.

Jest on szarawobiałym metalem o pewnych specjalnych właściwościach elektrojonowych, dzięki którym znajduje zastosowanie w produkcji elementów elektronicznych (diody, tranzystory, lampy elektroniczne). Stosuje się go również jako składnik stopów z cyną, aluminium i złotem.

(D) WANAD

Wanad otrzymuje się głównie z rud, patronitu lub karnotytu, zwykle przez redukcję tlenku lub z odpadów powstających w procesie produkcji żelaza, radu lub uranu. Metal w stanie czystym ma niewiele zastosowań; zwykle jest on wytwarzany w postaci żelazowanadu (dział 72) lub stopu przejściowego z miedzią (dział 74). Stopy te są stosowane jako składniki stopowe w produkcji stali, stopów miedzi, aluminium itp.

(E) GAL

Gal otrzymuje się jako produkt uboczny w procesie produkcji aluminium, cynku, miedzi i germanu lub z pyłów spalinowych gazowni.

Jest on miękkim, szarawobiałym metalem, o temperaturze topnienia około 30oC i bardzo wysokiej temperaturze wrzenia. Dzięki temu pozostaje on w stanie ciekłym w bardzo szerokim zakresie temperatur i jest stosowany zamiast rtęci w termometrach i lampach łukowych. Jest on również stosowany jako składnik stopów dentystycznych i do srebrzenia luster specjalnych.

(F) HAFN

Hafn otrzymuje się z tych samych rud, co cyrkon (cyrkonowej itp.) i ma on bardzo podobne do niego właściwości.

Ze względu na swą bardzo dużą zdolność pochłaniania powolnych neutronów, jest on w szczególności stosowany do wyrobu prętów kontrolnych dla reaktorów jądrowych.

(G) IND

Ind otrzymuje się z pozostałości procesów produkcji cynku.

Jest on miękki, srebrzysty i odporny na korozję.

Z tego powodu ind jest stosowany sam lub z cynkiem itp. do powlekania innych metali. Stosuje się go również w postaci stopu z bizmutem, ołowiem lub cyną (stop na odlewy chirurgiczne), z miedzią lub ołowiem (stopy łożyskowe) i ze złotem (biżuteria, stopy dentystyczne itp.).

(H) NIOB

Niob otrzymuje się z rud (niobitu, kolumbitu i tantalitu), które przetwarza się w celu uzyskania fluorku niobu-potasu. Następnie metal wydobywa się w procesie elektrolizy lub innymi metodami.

Niob jest srebrzystoszarym metalem, używanym do wyrobu pochłaniaczy (getterów) służących do usuwania pozostałości gazów przy produkcji lamp elektronowych.

Niob i jego żelazostop (dział 72) są także stosowane do produkcji stali i innych stopów.

(IJ) REN

Ren otrzymuje się jako produkt uboczny w procesie produkcji molibdenu, miedzi itp. Obecnie nie znajduje on szerszego zastosowania, lecz zaproponowano jego wykorzystanie do powlekania i jako katalizatora.

(K) TAL

Tal otrzymuje się przez przeróbkę odpadów z przeróbki pirytów i innych rud. Jest on miękkim, szarawobiałym metalem podobnym do ołowiu.

Stosuje się go jako składnik stopów z ołowiem (w celu podwyższenia temperatury topnienia, zwiększenia wytrzymałości, odporności na korozję itp.) i srebrem (aby zapobiec matowieniu).

 


 


8113-Cermetale i artykuly z cermetali, włączając odpady i złom.

Cermetale zawierają składnik ceramiczny (żaroodporny, o wysokiej temperaturze topnienia) i składnik metaliczny. Technologie ich produkcji oraz właściwości fizyko-chemiczne tych produktów wiążą się zarówno ze składnikami ceramicznymi, jak i metalicznymi, dlatego też nazwa cermetale.

Składnikiem ceramicznym są zwykle tlenki, węgliki, borki itp.

Składnikiem metalicznym jest zwykle metal taki, jak żelazo, nikiel, aluminium, chrom lub kobalt.

Cermetale wytwarza się przez spiekanie, dyspersję lub innymi metodami.

Najważniejsze cermetale otrzymuje się:

(1)Z metalu i tlenku, np. tlenku magnezu-żelaza, tlenku magnezu-niklu, tlenku chromu-glinu, tlenku glinu-glinu.

(2)Z borków cyrkonu lub borków chromu, są to produkty zwane borolitami.

(3)Z węglików cyrkonu, chromu, wolframu itp. z kobaltem, niklem lub niobem.

(4)Z węglika boru i glinu: produkty platerowane glinem, zwane jako borale.

Niniejsza pozycja obejmuje cermetale, nieobrobione lub w postaci wyrobów nieobjętych gdziekolwiek indziej w nomenklaturze.

Cermetale są stosowane w przemyśle lotniczym i jądrowym oraz do produkcji rakiet. Są one także stosowane w piecach i odlewniach metali (np. jako donice, rynny spustowe, rury), do wyrobu łożysk, okładzin hamulcowych itp.

Z niniejszej pozycji wyłączone są:

(a)Cermetale zawierające substancje rozszczepialne lub promieniotwórcze (pozycja 2844).

(b)Płytki, pałeczki, końcówki itp. elementy do narzędzi, wykonane z cermetali o podstawie z węglików metali, aglomerowanych przez spiekanie (pozycja 8209).

__________