3501-Kazeina, kazeiniany i pozostałe pochodne kazeiny; kleje kazeinowe.

3501 10-Kazeina

3501 90-Pozostałe

(A)Kazeina i pochodne kazeiny.

(1)Kazeina jest głównym białkiem wchodzącym w skład mleka. Otrzymuje się ją z odtłuszczonego mleka metodą strącania (zsiadania) generalnie za pomocą kwasu lub podpuszczki. Pozycja obejmuje różne rodzaje kazeiny, których właściwości zmieniają się w zależności od metody zakwaszania mleka, np. kazeinę kwasową, kazeinogen i kazeinę podpuszczkową (parakazeinę).

Kazeina występuje zwykle jako żółtawobiały proszek granulowany, rozpuszczalny w środowisku zasadowym, ale nierozpuszczalny w wodzie. Wykorzystuje się ją zwłaszcza do otrzymywania klejów, farb lub farb kazeinowych, do powlekania papieru i do otrzymywania tworzyw sztucznych kazeinowych (utwardzonej kazeiny), sztucznych włókien, produktów dietetycznych i farmaceutycznych.

(2)Kazeiniany (sole kazeiny) obejmują kazeiniany sodu i amonu, które określa się mianem „kazein rozpuszczalnych”; służą one zwykle do sporządzania skoncentrowanych produktów spożywczych i preparatów farmaceutycznych. Kazeinian wapnia jest, zgodnie ze swoimi właściwościami, wykorzystywany do sporządzania artykułów spożywczych lub jako klej.

(3)Inne pochodne kazeiny obejmują szczególnie chlorowaną kazeinę, bromowaną kazeinę, jodowaną kazeinę oraz taninian kazeiny. Produkty te stosuje się w farmacji.

(B)Kleje kazeinowe.

Składają się one z kazeinianu wapnia (patrz uwaga do kazeinianów, wyżej) lub z mieszanin kazeiny i kredy z dodatkiem na przykład niewielkich ilości boraksu lub chlorku amonu. Kleje te występują zwykle w postaci proszku.

Pozycja nie obejmuje jednak:

(a)Kazeinianów metali szlachetnych (pozycja 2843) lub kazeinianów objętych pozycjami od 2844 do 2846 oraz 2852.

(b)Produktów zwanych niewłaściwie „kazeinami roślinnymi” (pozycja 3504).

(c)Klejów kazeinowych w opakowaniach do sprzedaży detalicznej, o masie netto nie większej niż 1 kg (pozycja 3506).

(d)Kazeiny utwardzonej (pozycja 3913).

 


 


3502-Albuminy (włączając koncentraty dwu lub więcej białek serwatki, zawierające w przeliczeniu na suchą substancję więcej niż 80% masy białka serwatki), albuminiany i pozostałe pochodne albumin.

-Albumina jaja:

3502 11- -Suszona

3502 19- -Pozostała

3502 20-Albumina mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki

3502 90-Pozostałe

(1)             Albuminy są białkami zwierzęcymi lub roślinnymi. Największe znaczenie mają białka zwierzęce, do których zalicza się albuminę białka jaja kurzego (owolbuminę), albuminę krwi (albuminę surowicy krwi), albuminę mleka (laktolbuminę) oraz albuminę rybią. W przeciwieństwie do kazein są one rozpuszczalne zarówno w wodzie jak i środowisku zasadowym, roztwory zaś ścinają się pod wpływem ogrzewania.

Niniejsza pozycja obejmuje także koncentraty białek serwatki, które zawierają dwa lub więcej białek serwatki, zawierające w suchej masie więcej niż 80 % białka serwatki. Zawartość białek serwatkowych oblicza się mnożąc zawartość azotu przez współczynnik przeliczeniowy wynoszący 6,38. Koncentraty białek serwatkowych zawierające w suchej masie 80 % lub mniej białek serwatki, klasyfikowane są do pozycji 0404.

Albuminy występują zwykle w postaci lepkich cieczy, przezroczysto żółtych płatków lub bezpostaciowych proszków barwy białej, czerwonawej lub żółtawej.

Wykorzystywane są w produkcji klejów, środków spożywczych, produktów farmaceutycznych, do obróbki wykończeniowej skóry wyprawionej, do obróbki tekstyliów lub papieru (zwłaszcza papieru fotograficznego), do klarowania wina oraz innych napojów itp.

(2)Albuminiany (sole albumin) i inne pochodne albumin, a w szczególności albuminian żelaza, albuminy bromowane, albuminy jodowane i taninian albuminy.

Niniejsza pozycja nie obejmuje także:

(a)Suszonej krwi niekiedy niewłaściwie nazywanej „albuminą krwi” (pozycja 0511).

(b)Albuminiany metali szlachetnych (pozycja 2843) lub albuminiany objęte pozycjami od 2844 do 2846 oraz 2852.

(c)Albuminy krwi przygotowanej do celów terapeutycznych lub profilaktycznych oraz osocza ludzkiego (dział 30).

 


 


3503-Żelatyna (włącznie z żelatyną w arkuszach prostokątnych (włączając kwadratowe), nawet powierzchniowo obrobionych lub barwionych) oraz pochodne żelatyny; karuk; pozostałe kleje pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem klejów kazeinowych objętych pozycją 3501.

Żelatyna i kleje objęte niniejszą pozycją, są substancjami białkowymi rozpuszczalnymi w wodzie, otrzymywanymi przez obróbkę skór, chrząstek, kości, ścięgien lub innych podobnych materiałów zwierzęcych zwykle gorącą wodą z dodatkiem lub bez dodatku kwasów.

(A)Żelatyna jest substancją mniej kleistą i bardziej oczyszczoną niż kleje, tworzącą z wodą czystą galaretę. Służy do sporządzania artykułów spożywczych, preparatów farmaceutycznych i emulsji fotograficznych, pożywek bakteryjnych, a także do klarowania wina i piwa. Stosowana jest także do zaklejania papierów lub tkanin, w przemyśle poligraficznym, w produkcji tworzyw sztucznych (utwardzona żelatyna) i do produkcji artykułów.

Żelatyna występuje zwykle w postaci cienkich, przezroczystych, prawie bezbarwnych i bezzapachowych arkuszy, noszących jeszcze odciski siatek, na których je suszono, ale sprzedawana jest także w postaci płyt, płytek, arkuszy, płatków, proszków itp.

Arkusze żelatyny klasyfikowane są do niniejszej pozycji pod warunkiem, że zachowują kształt prostokąta (włącznie z kwadratowym), nawet obrobione powierzchnio lub barwione (np. wytłaczane, metalizowane, drukowane - inne niż karty pocztowe żelatynowe i pozostałe produkty drukowane, o których mowa w dziale 49.). Jeśli zostaną pocięte inaczej niż w prostokąty i kwadraty (np. krążki), klasyfikowane są do pozycji 9602. Nieutwardzona żelatyna formowana lub wycinana także jest klasyfikowana do pozycji 9602.

(B)Pochodne żelatyny, do których zalicza się w szczególności taniniany i bromotaniniany żelatyny.

(C)Karuk otrzymuje się metodą mechanicznej obróbki pęcherzy pławnych niektórych ryb, w szczególności jesiotra. Występuje w stanie stałym, zwykle w postaci półprzezroczystych cienkich arkuszy. Wykorzystywany jest głównie jako środek klarujący do piwa, wina i innych napojów alkoholowych, a także w farmacji.

(D)Inne kleje pochodzenia zwierzęcego objęte niniejszą pozycją są zanieczyszczonymi postaciami żelatyny używanymi jako kleje. Mogą one zawierać dodatki takie jak środki konserwujące, pigmenty lub środki regulujące lepkość.

Najpowszechniejszymi klejami są:

(1)Kleje kostne, kleje skórne, kleje z nerwów, kleje ze ścięgien. Maja one barwę od żółtej do brązowej, silny zapach i generalnie występują w postaci arkuszy grubszych, twardszych i bardziej łamliwych niż arkusze surowej żelatyny. Mogą przyjmować również postać granulek, płatków itp.

(2)Kleje rybie (inne niż karuk), powstające w wyniku działania gorącej wody na odpady rybne (skóry, chrząstki, ości, płetwy itp.). Występują zwykle w postaci galaretowatej cieczy.

Niniejsza pozycja nie obejmuje:

(a)Klejów kazeinowych (pozycja 3501).

(b)Klejów w opakowaniach do sprzedaży detalicznej, o masie netto nieprzekraczającej 1 kg (pozycja 3506).

(c)Past do drukowania (galaretek powielaczowych) na bazie żelatyny (pozycja 3824).

(d)Żelatyny utwardzonej (pozycja 3913).

 


 


3504-Peptony i ich pochodne; pozostałe substancje białkowe oraz ich pochodne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; proszek skórzany, nawet chromowany.

Niniejsza pozycja obejmuje:

(A)Peptony i ich pochodne.

(1)Peptony są to substancje rozpuszczalne otrzymywane metodą hydrolizy białek lub przez poddanie ich działaniu niektórych enzymów (pepsyny, papainy, pankreatyny itp.). Zwykle występują jako białe lub żółtawe proszki, a ponieważ są bardzo higroskopijne pakuje się je zwykle do hermetycznie zamykanych pojemników. Znane są także roztwory peptonów. Głównymi odmianami są peptony mięsa, peptony drożdży, peptony krwi i peptony kazeinowe.

Wykorzystywane są w farmacji, do produkcji środków spożywczych, pożywek bakteryjnych itp.

(2)Peptoniany są pochodnymi peptonów. Wykorzystywane są głównie w farmacji; najważniejszymi z nich są peptoniany żelaza i peptoniany mangnanu.

(B)Inne substancje białkowe i ich pochodne, nie objęte bardziej specyficznymi pozycjami w nomenklaturze, do których zalicza się zwłaszcza:

(1)Gluteliny i prolaminy (np. gliadyny ekstrahowane z pszenicy lub żyta i zeina ekstrahowana z kukurydzy), będące białkami zbóż.

(2)Globuliny, np. laktoglobuliny i owoglobuliny (patrz jednak wyłączenie (d) na końcu Not wyjaśniających).

(3)Glicyninę, główne białko soi.

(4)Keratyny uzyskiwane z włosów, paznokci, rogów, kopyt, piór itp.

(5)Nukleoproteidy, będące białkami połączonymi z kwasami nukleinowymi, i ich pochodnymi. Nukleoproteidy wyodrębnione na przykład z drożdży piwnych i ich soli (żelaza, miedzi itp.) stosowane są głównie w farmacji.

Nukleoproteidy rtęci odpowiadające opisowi pozycji 2852 są jednak wyłączone.

(6)Izolaty białkowe otrzymywane metodą ekstrakcji z substancji roślinnych (np. z odtłuszczonej mąki sojowej) i składające się z mieszaniny białek zawartych w tych substancjach. Zawartość białka w tych izolatach stanowi generalnie nie mniej niż 90 %.

(C)Proszek skórzany, nawet chromowany. Proszek skórzany służy do oznaczania taniny w garbnikach naturalnych oraz w ekstraktach garbników roślinnych. Jest to praktycznie czysty kolagen, otrzymywany poprzez staranne preparowanie świeżych skór surowych. Proszek ten może zawierać niewielką ilość ałunu chromowego (proszek skórzany chromowany) lub może być przedstawiany jako niechromowany, a wtedy wymaga dodania ałunu chromowego tuż przed użyciem. Proszku skórzanego chromowanego nie należy mylić z pyłem skórzanym chromowanym, proszkiem i mączką objętymi pozycją 4115, które nie nadają się do oznaczania taniny i nie są tak wartościowe.

Niniejsza pozycja nie obejmuje:

(a)Hydrolizatów białkowych składających się głównie z mieszaniny aminokwasów i chlorku sodu oraz koncentratów otrzymywanych przez eliminację niektórych składników z odtłuszczonej mąki sojowej, używanych jako dodatki w preparatach spożywczych (pozycja 2106).

(b)Proteinianów metali szlachetnych (pozycja 2843) lub proteinianów objętych pozycjami od 2844 do 2846 oraz 2852.

(c)Kwasu nukleinowego i jego soli (nukleinianów) (pozycja 2934).

(d)Fibrynogenu, fibryny, globulin krwi i globulin surowicy, zwyczajnej ludzkiej immunoglobuliny i przeciwsurowic (specyficznych immunoglobulin) oraz innych frakcji krwi (pozycja 3002).

(e)Produktów, o których mowa w niniejszej pozycji, pakowanych jako leki (pozycja 3003 lub 3004).

(f)Enzymów (pozycja 3507).

(g)Utwardzonych białek (pozycja 3913).

 


 


3505-Dekstryny i pozostałe skrobie modyfikowane (na przykład skrobie wstępnie żelatynizowane lub estryfikowane); kleje oparte na skrobiach, na dekstrynach lub pozostałych skrobiach modyfikowanych.

3505 10-Dekstryny i pozostałe skrobie modyfikowane

3505 20-Kleje

Niniejsza pozycja obejmuje:

(A)Dekstryny i pozostałe modyfikowane skrobie, tj. produkty otrzymywane przez przekształcenie skrobi na skutek działania ciepła, odczynników chemicznych (np. kwasów, zasad) lub diastazy oraz skrobie modyfikowane np. przez utlenianie, estryfikację lub eteryfikację. Pośród modyfikowanych skrobi ważną grupę stanowią skrobie usieciowane (np. fosforany diskrobiowe).

(1)             Dekstryny otrzymywane:

-albo przez hydrolityczny rozkład skrobi kwasami lub enzymami, rezultatem czego jest produkt określony terminem maltodekstryny. Jednakże produkty tego rodzaju są klasyfikowane do niniejszej pozycji jako dekstryny tylko wtedy, gdy ich zawartość cukru redukującego, wyrażonego jako dekstroza w przeliczeniu na suchą masę, nie przekracza 10%;

-lub przez prażenie skrobi, nawet z niewielkimi ilościami odczynników chemicznych. Jeśli nie użyto żadnych odczynników, otrzymany produkt nazywa się skrobią prażoną.

Dekstryny są białymi, żółtawymi lub brązowymi proszkami w zależności od procesu produkcji i rodzaju użytej skrobi. Są one rozpuszczalne w wodzie (odpowiednio podgrzanej w zależności od potrzeby), ale nie są rozpuszczalne w alkoholu.

(2)Skrobia rozpuszczalna (amylogen): produkt pośredni otrzymywany w procesie przekształcenia skrobi w dekstryny, przygotowany przez gotowanie skrobi w wodzie lub utrzymywanie skrobi przez długi czas w kontakcie z zimnym rozcieńczonym kwasem. Pozycja obejmuje również rozpuszczalne skrobie zawierające małe ilości kaolinu, używane głównie jako dodatek do pulpy celulozowej w procesie produkcji papieru.

(3)Skrobia wstępnie żelatynizowana lub „spęczniona”, otrzymywana przez nawilżenie skrobi wodą i obróbkę cieplną w celu otrzymania mniej lub bardziej żelatynowatej masy, która jest następnie suszona i mielona na proszek. Produkt ten może być również otrzymywany przez ekstruzję, a następnie zmielenie na proszek. Używana jest ona w produkcji papieru, w przemyśle włókienniczym, w hutnictwie (do przygotowania spoiw rdzeni odlewniczych), w przemyśle spożywczym i do karmy zwierzęcej itp.

(4)Skrobia eteryfikowana lub estryfikowana (skrobia modyfikowana przez eteryfikację lub estryfikację). Eteryfikowanymi skrobiami są te, które zawierają grupy hydroksyetylowe lub hydroksypropylowe, lub karboksymetylowe. Do estryfikowanych skrobi zalicza się octany skrobi używane głównie w przemyśle włókienniczym lub papierniczym i azotany skrobi (nitroskrobię) stosowane w produkcji materiałów wybuchowych.

(5)Pozostałe modyfikowane skrobie, na przykład:

(i)Skrobia dialdehydowa, oraz

(ii)Skrobia poddana działaniu formaldehydu lub epichlorohydryny, stosowana, na przykład jako proszek do rękawiczek chirurgicznych.

Ogólnie rzecz biorąc skrobie modyfikowane objęte niniejszą pozycją można odróżnić od niemodyfikowanych skrobi objętych działem 11. na podstawie zmian ich właściwości, np. klarowności roztworu i żelu, skłonności do żelowania lub do krystalizacji, zdolności do wiązania wody, trwałości krzepnięcia-odmrażania, temperatury żelatynizacji lub szczytu lepkości.

(B)Kleje na bazie skrobi lub dekstryn, lub pozostałych skrobi modyfikowanych.

(1)Kleje dekstrynowe składające się z dekstryny w roztworze wodnym lub zmieszanej z innymi substancjami (np. chlorkiem magnezu).

(2)Kleje skrobiowe otrzymywane przez obróbkę skrobi alkaliami (np. wodorotlenkiem sodu).

(3)Kleje składające się z nieobrobionej skrobi, boraksu i rozpuszczalnych w wodzie pochodnych celulozy lub składające się z nieobrobionej skrobi, boraksu i eterów skrobi.

Wyżej wymienione produkty występują zazwyczaj jako białe, żółte lub brązowe bezpostaciowe proszki lub gumopodobne masy, dlatego do niektórych z nich stosowane są nazwy „guma brytyjska” lub „guma skrobiowa”. Używane są głównie jako kleje, w przemyśle barwników, w przemyśle włókienniczym lub papierniczym oraz w hutnictwie.

Niniejsza pozycja nie obejmuje:

(a)Niepreparowanych skrobi (pozycja 1108).

(b)Produktów rozkładu skrobi z zawartością cukru redukującego, wyrażonego jako dekstroza w przeliczeniu na suchą masę, przekraczającą 10 % (pozycja 1702).

(c)Klejów zapakowanych do sprzedaży detalicznej, o masie netto nieprzekraczającej 1 kg (pozycja 3506).

(d)Gotowych nabłyszczaczy i klejonek (na bazie skrobi lub dekstryn), w rodzaju stosowanych w przemyśle papierniczym, włókienniczym, skórzanym i przemysłach podobnych (pozycja 3809).

 


 


3506-Gotowe kleje i pozostałe gotowe spoiwa, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; produkty odpowiednie do stosowania jako kleje lub spoiwa, pakowane do sprzedaży detalicznej jako kleje lub spoiwa, w opakowania nieprzekraczające 1 kg masy netto.

3506 10-Produkty odpowiednie do stosowania jako kleje lub spoiwa, pakowane do sprzedaży detalicznej jako kleje lub spoiwa, nieprzekraczające 1 kg masy netto

-Pozostałe:

3506 91- -Spoiwa na bazie polimerów objętych pozycjami od 3901 do 3913 lub na bazie kauczuku

3506 99- -Pozostałe

Niniejsza pozycja obejmuje:

(A)Produkty odpowiednie do stosowania jako kleje lub spoiwa i pakowane do sprzedaży detalicznej jako kleje lub spoiwa, nieprzekraczające 1 kg masy netto.

Grupa ta obejmuje gotowe kleje i spoiwa, o których mowa niżej, w części (B) i pozostałe produkty odpowiednie do użycia jako kleje lub poiwa, pod warunkiem że pakowane są do sprzedaży detalicznej jako kleje lub środki klejące w opakowaniach, których zawartość nie przekracza 1 kg.

Opakowaniami, w których kleje lub spoiwa są zazwyczaj pakowane do sprzedaży detalicznej, mogą być szklane butelki lub słoje, pudełka metalowe, składane tubki metalowe, kartony, torby papierowe itp., niekiedy „opakowaniem” jest jedynie taśma papierowa owinięta wokół na przykład płytki kleju kostnego. Do klejów lub spoiw dołącza się czasem mały pędzel odpowiedniego rodzaju (np. tych pakowanych w słoje lub puszki, gotowe do bezpośredniego stosowania). Pędzle te są klasyfikowane z klejami lub spoiwami, jeśli są z nimi zapakowane.

Produkty, które oprócz tego, że spoiwa są klejami lub spoiwami mają jeszcze dodatkowe zastosowanie (np. dekstryna lub metyloceluloza w granulkach) należy klasyfikować do niniejszej pozycji tylko wtedy, gdy na ich opakowaniu znajduje się informacja, że mają być sprzedawane jako kleje lub spoiwa.

(B)Kleje gotowe i pozostałe gotowe spoiwa, nie objęte inną, właściwszą pozycją nomenklatury na przykład:

(1)Kleje glutenowe (kleje wiedeńskie), wytwarzane zazwyczaj z glutenu rozpuszczalnego dzięki częściowej fermentacji. Kleje te mają postać płatków lub proszków o barwie zmieniającej się od żółtawej do brązowej.

(2)Kleje i pozostałe spoiwa otrzymywane przez obróbkę chemiczną naturalnych gum.

(3)Środki klejące na bazie krzemianów itp.

(4)Preparaty specjalnie wytwarzane do ich stosowania w charakterze spoiw, składające się z polimerów lub ich mieszanin objętych pozycjami od 3901 do 3913, które poza dozwolonymi dodatkami produktów objętych działem 39. (wypełniaczy, plastyfikatorów, rozpuszczalników, barwników itp.) zawierają inne dodane substancje nie objęte tym działem (np. woski, żywice estrowe, niemodyfikowany naturalny szelak).

(5)Spoiwa złożone z mieszaniny kauczuku, rozpuszczalników organicznych, wypełniaczy, środków wulkanizacyjnych i żywic.

Niniejsza pozycja nie obejmuje produktów obejmowanych bardziej specyficznymi pozycjami nomenklatury, poza przypadkiem, gdy stosuję się one do zastrzeżeń punktu (A), na przykład:

(a)Klejów kazeinowych (pozycja 3501), klejów pochodzenia zwierzęcego (pozycja 3503) i klejów na bazie skrobi lub dekstryn lub pozostałych skrobi modyfikowanych (pozycja 3505).

(b)Innych produktów, które można stosować jako kleje lub spoiwa albo bezpośrednio albo po obróbce, na przykład lep na ptaki (pozycja 1302), krzemiany, niezmieszane (pozycja 2839), kazeinian wapnia (pozycja 3501), dekstrynę (pozycja 3505), zawiesiny lub roztwory polimerów objętych pozycjami od 3901 do 3913 (dział 39 lub pozycja 3208) oraz zawiesiny i roztwory kauczuku (dział 40).

Należy zauważyć, że niektóre produkty objęte niniejszą pozycją mogą być używane jako kleje lub spoiwa w stanie, w jakim są sprzedawane, podczas gdy inne trzeba przed zastosowaniem rozpuścić lub rozproszyć w wodzie.

Pozycja nie obejmuje gotowych środków nabłyszczających i klejonek do materiałów włókienniczych itp. (pozycja 3809) lub spoiw rdzeni odlewniczych (pozycja 3824); w niektórych krajach substancje te czasami nazywa się „klejami”, ale nie są one używane ze względu na ich właściwości klejące.

Pozycja nie obejmuje również produktów mających charakter mastyksów, wypełniaczy itp., objętych pozycją 3214.

 


 


3507-Enzymy; preparaty enzymatyczne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone.

3507 10-Podpuszczka i jej koncentraty

3507 90-Pozostałe

Enzymy są substancjami organicznymi wytwarzanymi przez żywe komórki; wykazują własność wywoływania i regulowania specyficznych reakcji chemicznych wewnątrz i na zewnątrz żywych komórek, przy czym ich własna struktura chemiczna nie ulega zmianie.

Enzymy mogą być opisywane w sposób następujący:

(l)Zależnie od ich składu chemicznego, np.:

(a)Enzymy, w których cząsteczka składa się wyłącznie z białka (np. pepsyna, trypsyna, ureaza itp.).

(b)Enzymy, w których cząsteczka składa się z białka połączonego ze związkiem niebiałkowym o niskim ciężarze cząsteczkowym, działającym jako czynnik dopełniający. Czynnikiem dopełniającym może być albo jon metalu (np. miedź w oksydazie askorbinianowej, cynk w fosfatazie zasadowej łożyska ludzkiego), albo złożona cząsteczka organiczna zwana koenzymem (np. difosforan tiaminy w dekarboksylazie pirogronianowej, fosforan pyridoksalowy w aminotransferazie kwasu oksoglutaminowego). Czasami niezbędne są obydwa czynniki.

(II)Zależnie od:

(a)ich aktywności chemicznej na oksydoreduktazy, transferazy, hydrolazy, liazy, izomerazy, ligazy; lub

(b)ich aktywności biologicznej na amylazy, lipazy, proteazy itp.

***

Niniejsza pozycja obejmuje:

(A)Enzymy „czyste” (wyizolowane).

Występują one na ogół w postaci krystalicznej i są głównie przeznaczone do zastosowań w medycynie lub w badaniach naukowych. Nie są one tak ważne w międzynarodowym obrocie towarowym jak koncentraty enzymatyczne i preparaty enzymatyczne.

(B)Koncentraty enzymatyczne.

Otrzymuje się je zazwyczaj albo z roztworów wodnych, albo ekstraktów rozpuszczalnikowych z organów zwierzęcych, roślin, mikroorganizmów lub hodowli bulionowych (te ostatnie otrzymywane są z bakterii, pleśni itp.) Produkty te, które mogą zawierać kilka enzymów w różnych proporcjach można standaryzować lub stabilizować.

Należy pamiętać, że w koncentratach enzymatycznych może się już znajdować zmienna ilość niektórych czynników stosowanych do ich standaryzowania albo do stabilizacji, których źródłem jest płyn fermentacyjny albo procesy klarowania lub strącania.

Koncentraty otrzymuje się np. w postaci proszku za pomocą strącania lub zamrażania i suszenia albo w postaci granulek za pomocą środków granulujących lub objętych podłóż lub nośników.

(C)Preparaty enzymatyczne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone.

Preparaty enzymatyczne uzyskuje się przez dalsze rozcieńczenie koncentratów, o których mowa wyżej, w części (B) lub przez zmieszanie wyizolowanych enzymów bądź koncentratów enzymatycznych. Niniejszą pozycją objęte są również preparaty, które dzięki pewnym dodanym do nich substancjom nadają się do specjalnego użytku, pod warunkiem, że preparaty te nie są objęte inną bardziej dla nich odpowiednią pozycją w nomenklaturze.

Grupa ta obejmuje między innymi:

(i)Preparaty enzymatyczne nadające mięsu kruchość takie np., które składają się z enzymu proteolitycznego (np. papainy) i do których dodano dekstrozę lub inne substancje spożywcze.

(ii)Preparaty enzymatyczne służące do klarowania piwa, wina lub soków owocowych (np. enzymy pektynowe zawierające dodatek żelatyny, bentonitu itp.).

(iii)Preparaty enzymatyczne służące do odklejania materiałów włókienniczych takie jak te, których głównym składnikiem są -amylazy lub proteazy bakteryjne.

Niniejsza pozycja nie obejmuje natomiast m.in. następujących preparatów:

(a)Leków (pozycja 3003 lub 3004).

(b)Preparatów enzymatycznych stosowanych do garbowania wstępnego (pozycja 3202).

(c)Preparatów enzymatycznych służących do moczenia lub prania oraz innych produktów, objętych działem 34.

***

Spośród enzymów oferowanych przez handel najważniejsze są:

(1)Podpuszczka (ferment laboratoryjny, chymozyna, renina).

Podpuszczkę otrzymuje się ze świeżego lub suszonego czwartego żołądka cieląt lub w wyniku hodowli pewnych drobnoustrojów. Jest enzymem proteolitycznym, powodującym zsiadanie mleka przez ścinanie się kazeiny. Występuje w stanie ciekłym, w postaci proszku lub tabletek. Może zawierać sole (np.: chlorek sodu, chlorek wapnia, siarczan sodu) jako pozostałości procesu jej wytwarzania lub dodawane do standaryzacji, a także środki konserwujące (np. glicerynę).

Podpuszczka znajduje zastosowanie przed wszystkim do przemysłowej produkcji serów.

(2)Enzymy trzustkowe.

Do najważniejszych enzymów wydzielanych przez trzustkę należą: trypsyna i chymotrypsyna (rozszczepiająca białka), -amylaza (rozszczepiająca skrobię) i lipaza (rozszczepiające substancje tłuszczowe). Stosowane są głównie w medycynie oraz w farmacji przy zaburzeniach trawienia.

Trzustkowe koncentraty enzymatyczne uzyskuje się na ogół z trzustki w stanie świeżym lub suszonym. Mogą one zawierać sole o dużych własnościach absorpcyjnych (dodawane do odbierania części wody krystalizacyjnej) i niektóre koloidy ochronne (umożliwiające ich transport i magazynowanie). Służą do wytwarzania preparatów do usuwania klejonki, prania, depilowania i garbowania.

Spośród trzustkowych koncentratów enzymatycznych objętych niniejszą pozycją można wymienić koncentraty służące do usuwania klejonki z materiałów włókienniczych.

(3)Pepsyna.

Pepsynę otrzymuje się z błony śluzowej żołądka świń lub bydła. W celu osiągnięcia jej stabilizacji, przechowuje się ją czasami w nasyconym roztworze siarczanu magnezu lub miesza z sacharozą lub laktozą (sproszkowana pepsyna).

Pepsyna służy głównie do celów medycznych w połączeniu z kwasem chlorowodorowym lub chlorowodorkiem betainy lub jako wino pepsynowe.

(4)Enzymy słodowe.

Grupa ta obejmuje jedynie amylazy słodowe.

Ekstrakty słodowe klasyfikowane są do pozycji 1901.

(5)Papaina, bromeliny, oficyna.

Określenie papaina jest używane zarówno do opisu lateksu suszonego z drzewa papai (Carica papaya) i dwóch frakcji uzyskanych z tego produktu, tzn. papainy (w bardziej ograniczonym znaczeniu tego słowa) i chymopapainy.

Papaina używana jest, np. do produkcji odpornych na niskie temperatury gatunków piwa, do produkcji preparatów zmiękczających mięsa (patrz wyżej, punkt (C) (i)) i w medycynie.

Papaina jako suszony lateks, który jest tylko w części rozpuszczalny w wodzie, objęta jest pozycją 1302.

Bromeliny uzyskuje się z roślin ananasa.

Ficyna otrzymywana jest z lateksu pewnych odmian drzew figowych.

(6)Amylazy i proteazy otrzymywane z mikroorganizmów.

Niektóre drobnoustroje wyhodowane na odpowiednich pożywkach wydzielają znaczne ilości amylaz i proteaz.

Po usunięciu komórek i innych zanieczyszczeń roztwory są albo zagęszczane przez próżniowe parowanie w niskiej temperaturze, albo następuje w nich strącenie enzymów przez dodanie soli nieorganicznych (np. siarczanu sodu) lub rozpuszczalników organicznych, dających się zmieszać z wodą (np. acetonu).

Przykładami amylaz i proteaz uzyskiwanych z drobnoustrojów są:

(a)-amylazy bakteryjne.

-Amylazy bakteryjne (uzyskiwane np. przy użyciu bakterii Bacilius subtilis) są enzymami powodującymi zmianę stanu stałego skrobi w stan ciekły i wykorzystywanymi do produkcji spoiw lub powłok papierowych na bazie skrobi, w piekarnictwie, w innych przemysłach spożywczych oraz do usuwania klejonki z materiałów włókienniczych.

(b)             Amylazy grzybów.

Amylazami grzybów są zasadniczo -amylazy uzyskiwane z hodowli pleśni zwłaszcza z rodzaju Rhizopus lub rodzaju Aspergillus.

Ich zdolność do upłynniania skrobi jest znaczna, lecz mniejsza od zdolności cechującej amylazy bakteryjne.

Amylazy grzybów mają wielkie zastosowanie w przemyśle spożywczym.

Należy pamiętać, że amylazy grzybów zawierają niekiedy proteazy, glukooksydazę oraz inwertazę.

(c)Amyloglukozydazy.

Enzymy te uzyskane między innymi z pleśni rodzaju Rhizopus lub rodzaju Aspergillus są silnie działającymi środkami scukrzającymi, ale nie wykazują zdolności upłynniania. Stosuje się je do uzyskania wysokiego uzysku dekstrozy z substancji skrobiowych.

Enzymy te służą głównie do wytwarzania syropów glukozowych i dekstrozy oraz jako środek scukrzający zaciery w procesach fermentacyjnych spirytusu zbożowego.

(d)Proteinazy (peptydazy, enzymy proteolityczne).

Proteinazy bakteryjne są enzymami proteolitycznymi (uzyskiwanymi przy użyciu bakterii na przykład Bacillus subtilis), służącymi do produkcji środków do usuwania klejonki stosowanych w przemyśle włókienniczym i jako składniki niektórych środków do prania oraz do produkcji piwa. Proteazy wytwarzane z pleśni są stosowane w medycynie i farmacji.

(7)-amylazy.

Enzymy te uzyskuje się z surowców roślinnych, takich jak słód jęczmienny, pszenica i soja. Produkują maltozę ze skrobi i z dekstryn.

(8)Enzymy pektynowe.

Enzymy te uzyskuje się z hodowli różnych typów pleśni, zwłaszcza rodzaju Rhizopus lub rodzaju Aspergillus. Stosowane są do produkcji (aby ułatwić operacje wytłaczania i zwiększyć ilość uzyskanego soku) i do obróbki soków owocowych i warzywnych.

(9)Inwertaza (-fruktofuranozydaza).

Inwertazę otrzymuje się najczęściej z drożdży piwowarskich dolnej fermentacji.

Enzym ten rozkłada sacharozę na glukozę i fruktozę. Służy do produkcji złotego syropu, czekolady i marcepanów.

(10)Izomeraza glukozy.

Enzym ten uzyskuje się z hodowli pewnych drobnoustrojów, zwłaszcza należących do rodzaju Streptomyces lub rodzaju Bacillus. Służy on do częściowego przekształcania glukozy we fruktozę w procesie produkcji syropów o wysokim poziomie słodkości.

Oprócz wyłączeń podanych wyżej niniejsza pozycja nie obejmuje również:

(a)Drożdży (pozycja 2102).

(b)Koenzymów takich jak kokarboksylaza (pirofosforan aneuryny) i kozymaza (dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy (dział 29).

(c)Suszonych gruczołów oraz innych produktów objętych pozycją 3001.

(d)Kultur mikroorganizmów, enzymów krwi (np. trombina), frakcje krwi oraz ich okrojone warianty (części) o właściwościach enzymatycznych lub aktywności enzymatycznej i innych produktów objętych pozycją 3002.

__________