2847-Nadtlenek wodoru, nawet zestalony mocznikiem.

Nadtlenek wodoru (H2O2) otrzymuje się przez elektrolityczne utlenianie kwasu siarkowego (VI) przeprowadzoną następnie destylację lub też przez obróbkę kwasem nadtlenku baru lub sodu lub peroksodisiatczanu (VI) (nadsiarczanu) potasu. Jest bezbarwną cieczą, wyglądającą jak zwykła woda. Może mieć konsystencję syropu; zwłaszcza stężony niszczy skórę. Przesyła się go w szklanych butlach w opakowaniach ochronnych.

Nadtlenek wodoru jest związkiem bardzo nietrwałym w środowisku zasadowym, a zwłaszcza, gdy jest poddany działaniu ciepła lub światła. Prawie zawsze zawiera więc niewielkie domieszki stabilizatorów (kwasu borowego lub cytrynowego itp.), zapobiegające rozkładowi; te mieszaniny są również objęte omawianą pozycją.

Niniejsza pozycja obejmuje także nadtlenek wodoru zestalony mocznikiem, nawet stabilizowany.

Nadtlenek wodoru służy do bielenia tkanin, piór, słomy, gąbek, kości słoniowej, włosów itp. Służy również do bielenia kadziowego, do oczyszczania wody, do odnawiania starych obrazów, w fotografice i medycynie (środek antyseptyczny i powstrzymujący krwawienie).

Niniejsza pozycja nie obejmuje nadtlenku wodoru prezentowanego jako lek w odmierzonych dawkach lub w formach albo opakowaniach do sprzedaży detalicznej (pozycja 3004).