2824-Tlenki ołowiu; minia ołowiana i minia pomarańczowa.

2824 10-Tlenek ołowiu (II) (glejta, masykot)

2824 90-Pozostałe

(1)Tlenek ołowiu (II) (tlenek ołowiawy, monotlenek ołowiu, glejta ołowiowa, masykot) (PbO). Ołów lub cerusyt (kwaśny węglan ołowiu (II)) utleniane przez podgrzewanie ich w obecności powietrza tworzą najpierw niestopiony tlenek ołowiu (II) lub masykot, w postaci jasnożółtego proszku, a następnie, pod wpływem dalszego ogrzewania aż do temperatury czerwonego żaru, tlenek stopiony w postaci proszku lub płatków żółto-pomarańczowych albo czerwonawych. Określenie „glejta ołowiowa” dotyczy obydwu tych produktów, ale bardziej szczegółowo odnosi się do ostatniego. Powstają one również jako produkty uboczne w procesie ekstrakcji srebra z ołowiu srebronośnego. Tlenek ołowiu (II) stosuje się w przemyśle szklarskim (produkcja szkieł ołowianych i kryształów) i emalierskim, do produkcji zapałek, farb, sykatyw itp.

(2)Tetratlenek triołowiu (tlenek ołowiu o charakterze soli, czerwony tlenek ołowiu, minia) (przybliżony wzór Pb3O4). Otrzymywany z niestopionego tlenku ołowiu (II) (masykotu). Toksyczny proszek (o gęstości od 8 do 9) barwy czerwonopomarańczowej. Określenie minia pomarańczowa odnosi się albo do bardzo czystego tlenku ołowiu o charakterze soli, mocniej zabarwionego i o mniejszej gęstości niż minia zwykła, albo do tlenków ołowiu ciągle zawierających węglan ołowiu (II), pochodzący z cerusytu użytego do ich produkcji. Minia ołowiana służy jako obciążacz innych barwników (czerwieni Saturna), do produkcji farb przeciwrdzewnych lub mastyksów, do barwienia wosku do pieczęci. Stosowana jest także jako glazury w garncarstwie. Jest nawet częściej używana niż monotlenek do produkcji kryształów i szkła optycznego, gdyż nadaje dającemu się stopić szkłu szczególny blask, którego przyczyną jest wysoki współczynnik załamania światła.

(3)Ditlenek ołowiu (tlenek brunatny, bezwodnik ołowiu (IV)) (PbO2). Otrzymywany przez działanie na tlenek ołowiu o charakterze soli kwasem azotowym lub przez elektrolizę azotanu ołowiu (II). Brunatny proszek nierozpuszczalny w wodzie i zapalający zetknięte z nim substancje organiczne. Jest utleniaczem stosowanym w pirotechnice, do produkcji zapałek, płyt akumulatorowych, ma również zastosowanie w przemyśle włókienniczym jako zaprawa.

Z tego amfoterycznego tlenku otrzymuje się ołowiany (IV) objęte pozycją 2841.