2837-Cyjanki, tlenocyjanki i cyjanki złożone.

-Cyjanki i tlenocyjanki:

2837 11- -Sodu

2837 19- -Pozostałe

2837 20-Cyjanki złożone

Z wyjątkiem wyłączeń podanych we wprowadzeniu do niniejszego poddziału niniejsza pozycja obejmuje cyjanki, tlenocyjanki oraz cyjanki złożone.

(A) CYJANKI

Cyjanki są solami metali z cyjanowodorem (kwasem cyjanowodorowym) (HCN) (pozycja 2811). Sole te są bardzo silnymi truciznami.

(1)Cyjanek sodu (NaCN). Otrzymywany w wyniku działania koksu lub węglowodorów gazowych oraz azotu z powietrza na węglan sodu, albo w wyniku obróbki cyjanamidu wapnia (patrz pozycja 3102) węglem drzewnym, lub też w wyniku wzajemnego oddziaływania pyłu węglowego, sodu i gazowego amoniaku. Biały proszek, płytki lub pasta, krystaliczny, higroskopijny, bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie, o zapachu gorzkich migdałów. W temperaturze topnienia pochłania tlen; może także tworzyć wodziany. Przedstawiany jest w szczelnych naczyniach. Stosowany w metalurgii złota lub srebra, do złocenia lub srebrzenia, w fotografice, litografii, jako środek pasożytobójczy, owadobójczy itp. Stosowany również do produkcji cyjanowodoru, innych cyjanków i indyga; w procesie flotacji (zwłaszcza przy oddzielaniu galeny od blendy i pirytów od chalkopirytów).

(2)Cyjanek potasu (KCN). Otrzymywany podobnie, ma podobne własności i zastosowania jak cyjanek sodu.

(3)Cyjanek wapnia (Ca(CN)2). Biały lub szarawy proszek w zależności od stopnia czystości, rozpuszczalny w wodzie. Stosowany jako środek owadobójczy, grzybobójczy i przeciwko szkodnikom.

(4)Cyjanek niklu (Ni(CN)2). Uwodniony, zielonkawe płytki lub proszek; bezpostaciowy jest żółtym proszkiem; stosowany w metalurgii i w pokryciach elektrolitycznych.

(5)Cyjanki miedzi.

(a)Cyjanek miedzi (I) (cyjanek miedziawy) (CuCN). Biały lub szarawy proszek, nierozpuszczalny w wodzie. Mający takie same zastosowanie jak cyjanek miedzi (II) i w medycynie.

(b)Cyjanek miedzi (II) (cyjanek miedziowy) (Cu(CN)2). Bezpostaciowy proszek, nierozpuszczalny w wodzie, łatwo rozkładający się. Stosowany do pokrywania żelaza miedzią i w syntezie organicznej.

(6)Cyjanek cynku (Zn(CN)2). Biały proszek, nierozpuszczalny w wodzie, stosowany w pokryciach elektrolitycznych.

 

Pozycja nie obejmuje cyjanków rtęci (pozycja 2852) i cyjanków niemetali, takich jak bromocyjan (pozycja 2853).

(B) HEKSACYJANOŻELAZIANY (II) (ŻELAZOCYJANKI)

Heksacyjanożelaziany (II) (żelazocyjanki) są solami metali z heksacyjanożelazianowodorem (II) (H4Fe(CN)6) (pozycja 2811). Otrzymywane ze zużytego tlenku poddanego działaniu wodorotlenku wapnia lub w wyniku działania wodorotlenku żelaza (II) na cyjanki. Rozkładają się pod wpływem ciepła.

Najważniejszymi z nich są:

(1)Heksacyjanożelazian (II) tetraamonu ((NH4)4Fe(CN)6). Kryształy rozpuszczalne w wodzie. Stosowany do niklowania na czarno i jako katalizator w syntezie amoniaku.

(2)Heksacyjanożelazian (II) tetrasodu (Na4Fe(CN)6·10H2O). Żółte kryształy, trwałe na powietrzu, rozpuszczalne w wodzie, zwłaszcza gorącej. Stosowany do produkcji cyjanowodoru, błękitu pruskiego, tioindyga itp.; do nawęglania stali; w fotografice; w farbiarstwie (jako zaprawa lub do barwienia na niebiesko); do drukowania tkanin (jako utleniacz przy drukowaniu czernią anilinową) i jako środek grzybobójczy.

(3)Heksacyjanożelazian (II) tetrapotasu (K4Fe(CN)6·3H2O). Żółte kryształy, tworzące na powietrzu krystaliczne naloty, rozpuszczalne w wodzie, zwłaszcza gorącej. Ma takie same zastosowania jak heksacyjanożelazian (II) tetrasodu.

(4)Heksacyjanożelazian (II) dimiedzi (Cu2Fe(CN)6·xH2O). Brązowopurpurowy proszek, nierozpuszczalny w wodzie. Stosowany do wytwarzania brązu florenckiego lub brązu Van Dycka do produkcji farb używanych w malarstwie artystycznym.

(5)Heksacyjanożelaziany (II) podwójne (np. heksacyjanożelazian (II) dilitu dipotasu (Li2K2(Fe(CN)6)·3H2O).

Pozycja nie obejmuje błękitu pruskiego (błękitu berlińskiego) i innych pigmentów na bazie heksacyjanożelazianów (II) (pozycja 3206).

(C) HEKSACYJANOŻELAZIANY (III) (ŻELAZICYJANKI)

Heksacyjanożelaziany (III) (żelazicyjanki) są solami heksacyjanożelazianowodoru (III) (H3Fe(CN)6) (pozycja 2811).

Najważniejszymi z nich są:

(1)Heksacyjanożelazian (III) trisodu (Na3Fe(CN)6·H2O). Otrzymywany w wyniku reakcji chloru z heksacyjanożelazianem (II); granatowe kryształy, rozpływające się pod wpływem wilgoci z powietrza, rozpuszczalne w wodzie i toksyczne; jego wodne roztwory są zielonkawe i rozkładają się pod wpływem światła. Stosowany w farbiarstwie i drukarstwie; w fotografice; do nawęglania stali; w elektrolitycznym pokrywaniu i jako utleniacz w syntezie organicznej.

(2)Heksacyjanożelazian (III) tripotasu (K3(Fe(CN)6). Podobny pod względem zastosowań i właściwości do heksacyjanożelazianu (III) trisodu, lecz słabiej się rozpływa pod wpływem wilgoci z powietrza.

(D) POZOSTAŁE ZWIĄZKI

Obejmują one pentacyjanonitrozylożelaziany (II), pentacyjanonitrozylożelaziany (III), cyjanokadmiany, cyjanochromiany, cyjanomanganiany, cyjanokobaltany, cyjanoniklany, cyjanomiedziany itp. zasady nieorganiczne.

Niniejsza grupa obejmuje, na przykład pentacyjanonitrozylożelazian (III) sodu (Na2Fe(CN)5NO.2H2O), który stosuje się w analizie chemicznej.

Cyjanortęciany są jednak wyłączone (pozycja 2852).